Televisiemaker Arnout Hauben, door gastheer Eric Goens omschreven als de man die zijn volk leerde wandelen. Hij werd afgehaald aan de voordeur van zijn huis in centrum Brussel. Een plek die hij naar eigen zeggen niet meer zou willen verlaten. Ondanks, of net door, de georganiseerde chaos die in onze hoofdstad heerst. Het vertrek loopt wat onwennig. Hauben die het gewoon is de touwtjes in handen te houden wanneer er een camera in de buurt is, moet de regie deze keer aan Goens laten. En dat bezorgt hem zichtbaar stress. Wanneer hij in zijn gekende stijl een praatje probeert te slaan met de cameraman wordt hij door Goens in steenkolenengels terecht gewezen: ‘We do not talk to the camera-people’, klinkt het streng. Ondanks zijn voorliefde voor het stadsleven is Hauben onder de indruk van tijdelijke verblijfplaats. In de weg die naar het huis leidt ziet hij een ideale wandelweg. Het pand zelf vindt hij dan weer in het echt weer mooier dan op TV.
Hauben blikt in ‘Het Huis’nog één keer terug op zijn vertrek bij Woestijnvis. Toen dat productiehuis besliste om met VIER en VIJF twee commerciële zenders op te starten, voelde Hauben zich er niet meer op zijn plaats. Hij vond zijn programma’s beter passen bij de openbare omroep en besliste samen met twee partners in crime, onder de noemer De Chinezen, een eigen productiehuis op te starten.
Dat leidde tot wat hij zelf omschrijft als ‘een storm in mijn leven’. ‘Ik heb toen veel mensen boos gemaakt, en ook teleurgesteld.’ Zijn vertrek ging gepaard met roepen, tieren, brullen en heel veel emoties. ‘Ik en mijn gezin hebben toen een week niet thuis geslapen’, vertelde Hauben. ‘Er hing zoveel van af. We moesten en zouden terug gehaald worden.’
Dertien jaar na datum zijn de brokken gelijmd. Al is de verzoening met opper-Woestijnvis Wouter Vandenhaute van recente datum, zo bleek. ‘Ik had mijn auto -een oude camionet- zo slecht geparkeerd dat ik hem niet meer uit mijn parkeerplaats kreeg’, vertelt Hauben. ‘Maar bij De Chinezen hebben we een collega ‘de Wouter’ die heel goed auto kan rijden. Ik belde hem en zei: ‘Wouter, ik krijg mijn camionette niet van mijn parkeerplaats. Wil je mij komen helpen?’ Maar plots hoorde ik de stem van Wouter Vandenhaute.’ Na dertien jaar geen woord gewisseld te hebben, had Hauben dus de verkeerde Wouter gebeld. ‘Hij was heel vriendelijk en feliciteerde me. Toch voelde ik even de stress terug van toen.’
Wat hebben we nog geleerd?
Dat het ideale schoonzoon-gehalte van Hauben lager ligt dan je op basis van zijn televisionele successen misschien zou denken. ‘Er is af en toe wel eens een combi voorgereden in Linde’, bekent hij aan Goens. Arnout bleek een hangjongere avant la lettre die zich af en toe aan wat hij zelf omschrijft als kattenkwaad te buiten ging. Dat leidde uiteindelijk tot een ticketje richting internaat waar hij door zijn moeder op tien minuten tijd een spoedcursus seksuele opvoeding kreeg, in de hoop dat dat hem voor seksueel misbruik door de paters zou behoeden.
Desondanks kwam hij zijn verblijf onder de hoede van de paters niet helemaal ongeschonden door. Met dank aan de beruchte pater B – alias De Mug – die Hauben een aantal keer een flink pak rammel gaf. ‘Hij draaide dan zijn zegelring om, zodat je een ‘stempel’ kreeg.’
Dat verhaal roept bij Hauben herinneringen op aan zijn passage als regisseur op de set van ‘Het Geslacht De Pauw’en wat zich daar heeft afgespeeld. ‘Als ik achteraf die documentaires zie over wat daar is misgelopen en wat ik niet heb gezien’, vertelt hij. ‘Ik heb dingen aangevoeld, maar ik heb daar nooit mijn vinger op kunnen leggen. Ik heb nooit geweten welk verdriet een aantal vrouwen hadden.’ Hauben kijkt er met een vreemd gevoel op terug. ‘Ik stel me daar nu wel vragen bij. Dat is een heel rare bladzijde in mijn carrière’, zegt hij. ‘Mijn vrouw Mieke heeft zich in die periode ook ontzettend geërgerd, omdat het zo sectair was. Wij moesten toen vaak op de set blijven slapen, als een soort ‘bonding’. Alles liep in elkaar over. Dat was een heel diffuse periode.’
We kwamen verder nog te weten dat Hauben in een ver verleden een bevlogen skater was en met het pop-rockbandje Hilary’s Husband de podia in Leuven en omstreken onveilig maakte. Ook zijn hekel aan honden, die tijdens zijn reisprogramma’s af en toe de kop op steekt, kreeg wat meer uitleg: ‘Eigenlijk zijn dat gewoon scherpe tanden op kleine pootjes’, liet Hauben weten.
Wat was de uitslag van de fysieke test?
De muur van de sportkamer was voor de gelegenheid versierd met een foto van Sarah Hauben, de dochter van Arnout die op professioneel niveau volleybal speelt bij Oudegem. Ook Arnout blijkt nog af en toe op het veld te staan. Brussels Volley heet zijn ploegje. Een team dat volgens Hauben resideert in de kelders van het klassement.
Evenwicht houden bleek lastig. En ook optrekken ging niet van harte. Het zorgde ervoor dat Hauben uiteindelijk strandde op een biologische leeftijd van 51 jaar. Drie jaar meer dus dan de 48 lentes die hij officieel achter zijn naam heeft staan. Maar beterschap was op komst, want zijn verblijf in Het Huis stond nog voor het begin van het wandelseizoen gepland, liet Hauben weten. En de combinatie van veel wandelen en net iets minder drinken zou de fysieke balans weer meer in evenwicht moeten brengen.
Wie was de verrassingsgast?
Vader en moeder Hauben mochten op het terras plaats komen vatten. ‘Een oudercontact’, omschreef Arnout het. Moeder Lut werd in de keuken gesommeerd waar ze op de tonen van Nana Mouskouri een salade in elkaar flanste. Ondertussen mocht vader Hans – op zijn tachtigste nog steeds professor heuristiek aan de KU Leuven – doen wat hij het liefst doet: de zaken van tekst en uitleg voorzien. Professor Hauben is een lesgever van het uitzonderlijke soort, had Arnout eerder in de uitzending laten weten. Mondelinge examens bij professor Hauben kunnen wel tot twee uur duren. ‘Onze pa is grondig’, verklaart Hauben. ‘Ik ben meer een generalist.’ Maar dan wel een generalist waar zelfs professor Hauben af en toe eens iets van bijleert. Al gaf die meteen ook mee dat niet alle geschiedenislessen die zijn zoon in zijn programma’s de kijker meegeeft ook effectief zo in de boeken staan. ‘Hoeft ook niet’, vond hij. ‘Hij doet mensen zin krijgen in geschiedenis. Dat is het belangrijkste.’
