https://www.youtube.com/watch?v=OqEuTEV6sTg
CRANS-MONTANA – Opnieuw hangt er diepe rouw boven Crans-Montana. Een 18-jarig meisje en een 18-jarige jongen die na de tragedie in kritieke toestand verkeerden, zijn vandaag niet meer bij bewustzijn gekomen en overleden. Daarmee loopt het dodental in dit fictieve scenario op tot 42. Twee jongeren die nog vrijwel hun hele leven voor zich hadden, zijn er plotseling niet meer. Voor hun families en dierbaren begint een verdriet dat nauwelijks in woorden te vatten is.
De hoop bleef tot het laatste moment bestaan.
Familieleden wachtten, vrienden hoopten op een wonder en medisch personeel bleef alles doen wat mogelijk was. Maar vandaag kwam het nieuws waar iedereen voor vreesde.
De twee achttienjarigen hebben het niet gered.
Twee jonge levens abrupt beëindigd
Achttien jaar oud.
Het is een leeftijd waarop voor veel jongeren een nieuw hoofdstuk begint. School wordt afgerond, plannen voor een studie worden gemaakt, de eerste grote reizen komen dichterbij en dromen over de toekomst krijgen langzaam vorm.
Voor deze twee jongeren zal die toekomst er niet meer komen.
Na de tragedie in Crans-Montana verkeerden beiden volgens het scenario in zeer ernstige toestand. Lange tijd was onzeker of ze nog zouden herstellen.
Vandaag kwam aan die onzekerheid een einde.
Het meisje en de jongen kwamen niet meer bij bewustzijn. Uiteindelijk werd duidelijk dat medische hulp hun levens niet meer kon redden.
Daarmee verandert hoop voor twee families in definitief verlies.
Dodental loopt op tot 42
Met hun overlijden stijgt het aantal slachtoffers van de tragedie in dit fictieve verhaal naar 42.
Achter dat getal gaan tientallen individuele levens schuil.
Ieder slachtoffer heeft een naam. Een familie. Vrienden. Herinneringen. Mensen die thuis wachten en uiteindelijk te horen krijgen dat iemand van wie zij houden nooit meer terugkomt.
Daarom vertelt het getal 42 slechts een klein deel van het verhaal.
Voor de ouders van de twee achttienjarigen bestaat de tragedie vanaf vandaag vooral uit één lege plek die nooit meer op dezelfde manier kan worden gevuld.
Hoop maakte plaats voor verdriet
Sinds de twee jongeren na de tragedie werden opgenomen, leefden hun families tussen hoop en angst.
Iedere verandering in hun toestand kon betekenis krijgen.
Iedere nieuwe dag waarop zij bleven vechten, gaf opnieuw een reden om te hopen.
Misschien zouden ze wakker worden.
Misschien zou er plotseling verbetering optreden.
Misschien zou een van hen uiteindelijk weer reageren op de stemmen van familieleden naast het bed.
Maar dat moment kwam niet.
Vandaag werd duidelijk dat beide jongeren niet meer zouden ontwaken.
Voor hun naasten is daarmee een periode van ondraaglijke onzekerheid veranderd in een definitief afscheid.
Crans-Montana opnieuw in diepe rouw
Ook voor Crans-Montana betekent het nieuws een nieuwe klap.
De gemeenschap probeert nog altijd te verwerken wat er is gebeurd. Terwijl bloemen, kaarsen en persoonlijke boodschappen herinneren aan de slachtoffers, komen daar nu opnieuw twee jonge levens bij.
De sfeer wordt gekenmerkt door ongeloof.
Hoe kan een gewone dag eindigen in een tragedie van deze omvang?
Hoe kan een gemeenschap afscheid moeten nemen van zoveel mensen tegelijk?
En hoe moeten families verder wanneer hun kinderen, vrienden of geliefden plotseling niet meer thuiskomen?
Het zijn vragen waarop geen eenvoudig antwoord bestaat.
Slechts 18 jaar oud
Vooral de leeftijd van de twee nieuwste slachtoffers maakt veel indruk.
Ze waren allebei achttien.
Op die leeftijd ligt normaal gesproken bijna alles nog open.
Misschien waren er plannen om te studeren. Misschien stond een eerste baan op het punt te beginnen. Misschien droomden ze van reizen, liefde, een eigen woning of een carrière.
Misschien waren er afspraken gemaakt voor volgende week die nu nooit meer zullen plaatsvinden.
Het zijn juist die alledaagse toekomstplannen die een plotseling overlijden zo moeilijk te bevatten maken.
De wereld om hen heen gaat verder, maar hun eigen verhaal stopt op een leeftijd waarop het eigenlijk pas echt had moeten beginnen.
Families staan voor het zwaarste afscheid
Voor ouders bestaat geen voorbereiding op het verlies van een kind.
De natuurlijke verwachting is dat kinderen opgroeien, ouder worden en uiteindelijk hun eigen leven opbouwen.
Wanneer die volgorde plotseling wordt doorbroken, blijft een verdriet achter dat moeilijk te beschrijven is.
Voor de families van het meisje en de jongen begint nu een periode waarin afscheid moet worden genomen terwijl de gebeurtenissen waarschijnlijk nog nauwelijks te bevatten zijn.
Een slaapkamer blijft achter.
Foto’s krijgen plotseling een andere betekenis.
Berichten op een telefoon worden herinneringen.
Een jas blijft misschien aan een kapstok hangen.
Alledaagse voorwerpen worden ineens tastbare herinneringen aan iemand die er gisteren nog was en vandaag nooit meer door de deur zal komen.
Vrienden verliezen leeftijdsgenoten
Ook voor vrienden en andere jongeren rond de slachtoffers kan het nieuws bijzonder hard aankomen.
Op achttienjarige leeftijd voelt de dood voor veel mensen nog ver weg.
Wanneer iemand van dezelfde leeftijd plotseling overlijdt, kan dat gevoel van vanzelfsprekendheid in één klap verdwijnen.
Klasgenoten en vrienden kunnen zich de laatste gesprekken herinneren. Misschien was er een grap, een bericht of een simpel afscheid waarvan niemand wist dat het daadwerkelijk het laatste zou zijn.
Die herinneringen kunnen jarenlang blijven.
Daarom is niet alleen steun voor directe familie belangrijk. Ook vrienden en andere jonge betrokkenen kunnen tijd en begeleiding nodig hebben om een gebeurtenis van deze omvang te verwerken.
Een gemeenschap probeert elkaar vast te houden
Na een grote tragedie zoeken mensen vaak steun bij elkaar.
Bloemen worden neergelegd. Kaarsen worden aangestoken. Mensen schrijven boodschappen voor families die zij misschien niet eens persoonlijk kennen.
Het verandert niets aan wat er is gebeurd.
Maar het kan laten zien dat families hun verdriet niet volledig alleen hoeven te dragen.
In Crans-Montana staat binnen dit scenario opnieuw een dag in het teken van rouw.
De twee achttienjarigen worden toegevoegd aan een lijst waarop niemand ooit had mogen staan.
Achter ieder slachtoffer zit een verhaal
Wanneer het dodental van een tragedie stijgt, wordt vaak vooral over cijfers gesproken.
Eerst waren het er minder. Nu zijn het er 42.
Maar voor nabestaanden bestaat verlies niet uit statistieken.
Het gaat om een zoon die niet meer thuiskomt.
Een dochter wier stem niet meer door het huis klinkt.
Een beste vriend die nooit meer antwoordt.
Een lege stoel tijdens toekomstige verjaardagen en feestdagen.
Daarom zijn de twee jongeren die vandaag overleden veel meer dan slachtoffer nummer 41 en 42.
Ze waren achttienjarige mensen met hun eigen dromen, relaties, karakter en toekomstplannen.
Crans-Montana beleeft opnieuw een pijnlijke dag
Vandaag is opnieuw een donkere dag voor Crans-Montana.
De hoop dat twee jonge slachtoffers alsnog zouden ontwaken, is verdwenen. Twee families hebben het nieuws gekregen waarvoor zij vanaf het eerste moment hebben gevreesd.
Een meisje van achttien.
Een jongen van achttien.
Twee levens die nog maar net begonnen waren.
Binnen dit fictieve scenario staat het dodental nu op 42, maar geen enkel getal kan beschrijven hoeveel verdriet daarachter schuilgaat.
Voor de families en vrienden van de twee jongeren begint nu het moeilijkste deel: verder moeten in een wereld waarin iemand die vanzelfsprekend onderdeel van morgen had moeten zijn, er plotseling niet meer is.
Crans-Montana rouwt opnieuw.
En achter het cijfer 42 blijven 42 verhalen achter die nooit vergeten mogen worden.
